اين تعبير مفسران را بر آن داشته كه در نكته تشبيه مذكور بيشتر بينديشند : البته ممكن است بعضى از تشبيهات مانند چشيدن لباس در زبان فارسى معمول نباشد و از آن تعجب كنيم ، ولى در زبان ديگر همچون زبان عربى بيانگر نكته لطيفى باشد ، چرا كه به گفته « ابن راوندى » در پاسخ « ابن اعرابى » كه از او پرسيد آيا لباس هم چشيدنى است ؟ ! گفت به فرض كه تو در نبوت پيامبر اسلام ترديد كنى در اينكه او يك عرب ( فصيح ) بود ، نمىتوانى شكى به خود را بدهى ( 1 ) . و به هر حال اين تعبير اشاره به آن است كه اولا آن چنان قحطى و ناامنى آنها را فرا گرفت كه گويى همچون لباس از هر سو آنان را احاطه نموده بود ، و بدنشان را لمس مىكرد ، و از سوى ديگر اين قحطى و ناامنى آن چنان براى آنها ملموس شد كه گويى با زبان خود آن را مىچشيدند ، و اين دليل بر نهايت فقر و فلاكت و فقدان امنيت است كه سراسر وجود و زندگى انسان را پر كند . در حقيقت همانگونه كه در آغاز ، نعمت امنيت و رفاه تمام وجود آنها را پر كرده بود . در پايان نيز بر اثر كفران فقر و ناامنى به جاى آن نشست . 4 - كفران نعمت و تضييع مواهب الهى در روايتى كه در بالا آورديم خوانديم كه اين قوم مرفه آن چنان گرفتار غرور و غفلت شدند كه حتى از مواد مفيد و محترم غذايى براى پاك كردن بدنهاى آلوده خود استفاده مىكردند و به همين جهت خداوند آنها را گرفتار قحطى و ناامنى كرد .

--> ( 1 ) تفسير فخر رازى جلد 20 صفحه 128 .